Dziś miałem do załatwienia parę rzeczy przed wyjazdem, więc pomyślałem, że pobujam się po mieście i załatwię to osobiście. Poczułem się po raz kolejny jak w postalu. W każdym miejscu odpowiedź na moje pytania brzmiała: niestety nie wiem, proszę się skontaktować z infolinią. Jedyni pani w Orange zaproponowała, że może mnie połączyć z infolinią, ale kazałem jej się nie przemęczać.

Jak zwykle do słuchania dam jakiś oklepany kawałek.

Dziecko w tramwaju:
-Babciu, nie mam siły już siedzieć, chcę postać.

Patrząc na powyższy obrazek i cytat jestem w stanie wysunąć tezę, że Salvador Dali, czerpał inspirację z polskich ulic.

Parę dni temu jechałem z dużą ilością gratów, więc postanowiłem się rozsiąść z nimi na pierwszym siedzeniu na lewo od motorniczego. Na drzwiach do jego kabiny klasycznie był naklejony napis, że z motorniczym nie wolno rozmawiać w trakcie jazdy.  Jednak ludzie co chwilę przychodzili kupować bilety, schylając się do otworu przez który wkłada sie pieniądze. Za każdym razem kiedy ktoś tylko zaczął mówić: “Poproszę…” kierowca dawał po hamulcach i ludzie wpadali na szybę. Niektórzy wpadali na tą samą szybę pięć razy w ciągu jednego odcinka między przystankami. Z kolei gdy tramwaj już się zatrzymywał, motorniczy zmieniał się z rzeźnickiego kierowcy tramwaju rodem z Carmageddonu w przemiłego sprzedawcę. Widziałem, że nie tylko ja nie mogłem doczekać się kolejnych ludzi którzy będą chcieli kupić bilety. Wszyscy z przodu siedzieli szczęśliwi. Ludzie ludziom.

Czy też mielicie tak, że akurat szukaliście czegoś równie głupiego w internecie jak wzór na przeliczanie współczynnika krotności i w momencie był on najbardziej p0trzebny na żadnej stronie nigdzie go nie było, a jak już gdzieś był to na każdej stronie w innej, coraz to bardziej absurdalnej wersji? Jednak gacie Borata i gołe baby zawsze dodadzą otuchy bo wyskakują przy każdym możliwym haśle wpisanym w google.

Jeśli ktoś szuka w tym wpisie czegoś ciekawego to wątpię, żeby to tu znalazł. Ten wpis ma na celu przypominanie mi, że to był fajny dzień i, że dziś dokonałem w końcu zakupu sprzętu na który nie mogłem się zdecydować. Przy okazji, w końcu wyszedł i dostałem kalendarz filharmonii nad którym jak można było czytać w poprzednich wpisach pracowałem, naprawdę fajny.

No i bonusowo ja ze szkoły oświetlony światłem o trzech barwach.

I teledysk w którym nagły zwrot akcji niezmiernie mnie zaskoczył.

No i jescze jeden, bo fajny.