Jako, że utykałem nieco bardziej niż zwykle. Od rana krzątałem się, a raczej utykałem po okolicy w poszukiwaniu jakichś fajnych klat z ulicy obładowany torbą z aparatem i statywem, postanowiłem się udać na tramwaj. Rzecz jasna tramwaj który jeździ chyba najrzadziej z całego gdańska, musiał akurat być na przystanku. Zacząłem więc utykać w stylu śpieszącego się dr. House’a w stronę tramwaju, otwarte już były tylko te najwęższe drzwi przy motorniczym. Wpadłem do tramwaju z hukiem bo statyw rzecz jasna nie mieścił się w tak wąskim przejściu. Podziękowałem ładnie Pani Motorniczej i pokuśtykałem w stronę końca wagonu. Drogę zastąpił mi Pan o dwóch kulach mówiąc: Siadaj bracie! Widzę, że Ty bardziej potrzebujesz tego miejsca niż ja. Wyobraźcie sobie te wszystkie myśli które przeszły przez moją głowę: czy jestem już stary? czy zapiąłem rozporek? Musiałem sie długo wykłócać, że nie chcę siedzieć. Pan przekonywał mnie, że zaraz wysiada i to żaden problem, jednak w końcu udało mi się go przekonać, że nie chcę. Jak się później okazało wysiadł dopiero siedem przystanków później. Stąd moje pytanie. Czy ja już jestem stary?

Moim skromnym zdaniem historia, nie wyłączając historii sztuki jak i historii fotografii sprowadza się do tego, żeby pokazać, że historia lubi się powtarzać.

Jak wiadomo, każdy szanujący się gość udający się robić zdjęcia w filharmoniiw swojej torbie na aparat Canona noszę Nikona i… bułki.

A to taki tam backstage

A to taki tam teledysk

Ostatnio naoglądałem się filmów po klatkowych i doszukuję sie tego w każdej serii zdjęć.

1 from Bartek Wysocki on Vimeo.

Wstawiłem kilka zdjęć. Sprawdźcie w Innych i Panoramach.